Ruimte voor wat echt belangrijk voor je is

Tags

, , ,

 

atelier
Afgelopen weekend heb ik een rigoureuze actie ondernomen: in mijn woonkamer heb ik een ‘atelier’, een creatieve ruimte, gemaakt. Dit was ik al een hele tijd van plan, maar het kwam er niet van. Achteraf gezien niet verwonderlijk, want het was nogal een operatie.

Ruimte scheppen
Het belangrijkste was om meer ruimte te scheppen. Daarom wilde ik een grote kast naar boven verplaatsen, naar mijn slaapkamer. Het werk begon met het leeghalen van de kast. Tsjonge, wat zat er veel in. De hele woonkamer lag vol: tekeningen, krijt, boeddhistische teksten, schriften met aantekeningen, electrische apparaten waaronder een mini-versterker en een toetsenbord, onduidelijke frutsels, boeken, foto’s, overlijdenskaarten, rollen plakband – alles door elkaar.

Het grote voordeel van het leeghalen van de kast was, dat ik vergelijkbare dingen bij elkaar kon leggen en een nieuwe plek kon geven. Het was overigens nog wel spannend of de kast wel door het trapgat zou kunnen, maar het ging net. Gelukkig had ik hulp van twee mannen – in m’n eentje was het nooit gelukt.

Organiseren van binnen naar buiten
Tijdens het opruimen vond ik een boek terug, ‘Organiseren van binnen naar buiten’, van Julie Morgenstern. De subtitel is: ‘Een helder en doeltreffend systeem om je huis, je kantoor en je leven op orde te brengen’. En de subsubtitel: ‘Het enige boek over organiseren dat je werkelijk nodig hebt om het minder druk te krijgen’. Af en toe sloeg ik dit boek open om inspiratie op te doen.

Julie zegt het mooi:
‘Organiseren is niet alleen een kwestie van troep weggooien en zorgen dat de ruimte er “netjes” uitziet. Het gaat veel dieper. Organiseren is een kwestie van je ruimte zodanig inrichten dat deze weerspiegelt wie je bent en wat voor jou belangrijk is. De ruimte zal er uitnodigend uitzien en je in staat stellen om je te concentreren op één activiteit. Je omgeving zal je met visuele hints aangeven wat er gedaan moet worden en als je leven druk wordt, en je je prioriteiten niet meer helder voor ogen hebt, is één blik op je omgeving genoeg om je eraan te herinneren wie je bent en wat belangrijk voor je is.’

Reflectie
Julie laat je, voordat je tot acties overgaat, reflecteren over wat je met een bepaalde ruimte wilt. Ze heeft daar vijf vragen voor:
1) Wat werkt wel?
2) Wat werkt niet?
3) Welke spullen zijn essentieel voor je?
4) Waarom wil je gaan organiseren?
5) Wat is de oorzaak van de problemen?

Voor mij was het belangrijkste dat ik een atelierruimte wilde, een plek voor creativiteit. Een plek die niet representatief hoeft te zijn en waar ik uitdrukking kan geven aan wat er in me leeft en wat me inspireert. Af en toe bezoek ik wel eens een Kunstroute, waarbij je kunstenaars in hun atelier kunt bezoeken. Soms kom ik dan op plekken, waarbij ik denk: ‘Wow, wat inspirerend’. Dan werd ik ook wel eens jaloers. Voor mij geeft dat aan dat ik er zelf ook naar verlangde zo’n plek te hebben.

Alles valt op z’n plek
Terug naar de opruimactie. De grote kast ging naar boven, wat betekende dat er ook een kleinere kast van boven naar beneden moest. Hier zaten een hoop kleren in, waarvan ik veel niet meer droeg: te groot, te oud, of het stond toch niet zo geweldig. De lege, open kast ging naar beneden en daar heb ik alle teken- en schilderspullen in gedaan.
De woonkamer heeft nu duidelijker functies: een plek om te mediteren, de creatieve ruimte, een plek om lekker te zitten en een werkplek met m’n computer. Het is wonderbaarlijk hoe, door voorrang te geven aan een creatieve plek, de rest ook opeens veel logischer en helderder is. Ik ben echt blij met deze verandering!

Niet alleen voor mezelf
Het atelier is overigens niet alleen voor mezelf. In m’n coachingsessies werk ik ook graag met tekenen. Als je een gesprek wilt en dit lijkt je leuk: je bent van harte welkom in de creatieve ruimte.

Hoe het daarna ging: ik ben in de week na deze actie meteen verder gaan werken aan een schilderijtje wat ik nog had. Ook geniet ik erg van de plek om lekker te zitten.

En de positieve impact van de verandering blijft me verbazen!

 

 

 

Waarom extrinsieke doelen niet werken

Tags

,

De afgelopen twee weken wilde ik een blog schrijven over het stellen van doelen, maar het lukte me niet om de juiste toon te vinden. Toen ik dat zojuist aan iemand vertelde, vroeg hij: “Waarom wil je het eigenlijk?” Door deze simpele vraag realiseerde ik me dat ik het tot een extrinsiek doel gemaakt had. Iets wat ik mezelf had opgelegd. Dat bracht de humor terug en nu zal het vast wel lukken.

Intrinsieke doelen
Onderzoek (van o.a. psycholoog Tim Kasser) laat zien dat je van intrinsieke doelen gelukkiger wordt dan van extrinsieke. Intrinsieke doelen zijn doelen waarin al besloten ligt dat je er tevreden van wordt, omdat ze aangeboren psychologische behoeften vervullen. Denk aan doelen die zelf-acceptatie, autonomie, sociale verbondenheid en groei bevorderen.

Extrinsieke doelen
Extrinsieke doelen zijn erop gericht om een beloning of een compliment van anderen te krijgen – ze zijn niet in zichzelf de moeite waard. Voorbeelden hiervan zijn: veel geld hebben, beroemd zijn of iets doen omdat anderen het van je verwachten. Vaak streven mensen naar deze doelen vanuit de gedachte dat dit geluk zal brengen, maar het tegendeel blijkt waar.
Intrinsieke doelen maken gelukkig omdat mensen, op weg naar hun doel, al positieve ervaringen hebben.

Al schrijvende wordt mijn eigen begrip van intrinsiek en extrinsiek ook aangescherpt. Er komen voorbeelden uit mijn eigen leven op. Welk deel van mijn werk doe ik om geld te verdienen (extrinsieke motivatie) en wat doe ik omdat ik er onderweg ook plezier aan heb? Soms denk ik wel eens: hoe minder ik verdien aan mijn bezigheden, hoe gelukkiger ik ben.

Eckhart Tolle: een innerlijk doel
Eckhart Tolle legt het ook mooi uit. Hij maakt onderscheid tussen een innerlijk en een uiterlijk doel. Bij een uiterlijk doel projecteer je het resultaat in de toekomst. Je streeft bijvoorbeeld naar een hoog inkomen om in de toekomst een huis te kunnen kopen. Veel mensen hebben vooral uiterlijke doelen. Op zich is er niets mis met uiterlijke doelen, maar vaak raken we gaandeweg het contact met het innerlijke doel kwijt. Een innerlijk doel begint in het hier en nu; om tevredenheid te vinden in wat er nu is, in plaats van streven naar tevredenheid in de toekomst.

Tolle: “Je moet de staat van vervulling en tevredenheid binnengaan door van binnen een te worden met het huidige moment. Je innerlijke doel is de afstemming met waar je nu bent. Helemaal aanwezig zijn bij wat je nu doet.
De stap die je nu neemt is het belangrijkste. Geef deze stap je volledige aandacht. De bestemming is secundair. Dit betekent niet dat je niet weet waar je naartoe gaat, maar de kwaliteit van je bestemming is afhankelijk van de kwaliteit van de stap van dit moment.”

Word geen slaaf van je doelen
Zoals Tolle ook al aangaf: het is niet verkeerd om uiterlijke doelen te stellen. Doelen geven richting en, als je de juiste doelen stelt, vervulling. Maar blijf kijken of ze intrinsiek zijn, of dat er een extrinsieke motivatie ingeslopen is. Word geen slaaf van je eigen doelen. Als een doel niet meer passend is, verander het dan in iets wat beter bij je past. Of laat iemand je een waarom-vraag stellen.

Stel jij doelen?
Zijn ze extrinsiek of intrinsiek?

 

Kwetsbaarheid is niet hetzelfde als zwakte

Tags

, ,

Op dit moment geef ik een training ‘The Science of Happiness’. Het thema kwetsbaarheid is een wezenlijk onderdeel van deze training. Tijdens de voorbereiding kwam ik erachter, dat ik kwetsbaarheid soms wel degelijk zie als zwakte. Genoeg reden om me er weer in te verdiepen.

Mijn grote inspiratiebron voor dit onderwerp is onderzoekster en schrijfster Brené Brown. In een van haar lezingen vraagt ze het publiek waar ze aan denken bij het woord kwetsbaarheid. Dat leek me ook een mooie vraag voor de deelnemers van onze training. 

Om te kijken of het zou werken, stelde ik de vraag eerst aan mezelf: waar denk ik aan bij kwetsbaarheid? En ja, toen bleek dat ik zelf kwetsbaarheid wel degelijk zie als zwakte, met het niet goed voelen over mezelf.

Dus toen heb ik de boeken van Brené Brown zoals ‘De Kracht van Kwetsbaarheid’ en ‘De Moed van Imperfectie’ weer uit de kast gepakt en haar Ted-talks nog een keer bekeken.

Brené Brown omschrijft kwetsbaarheid als onzekerheid, risico nemen en je emotioneel openstellen.

Kwetsbaarheid ziet ze niet als zwakte, maar eerder als de basis voor liefde, creativiteit, vertrouwen en het gevoel van verbondenheid en je geaccepteerd weten. Als je een vriendschap of een relatie wilt, als je iets wilt bereiken in je werk, of als je een nieuwe stap wil nemen in je leven, dan houdt dat een risico in. Je bent kwetsbaar als je je wilt verbinden aan iemand, als je creatief wilt zijn, of als je wilt vertrouwen.

Daarom vindt Brené Brown het zeer problematisch als een maatschappij de capaciteit voor kwetsbaarheid aan het verliezen is.

Hoe proberen we kwetsbaarheid te omzeilen?

• We zoeken naar verdoving, naar constante afleiding – we doen dingen die ons wel bezighouden, maar die niet wezenlijk voor ons zijn.
• We vermijden dingen uit angst dat ze misschien niet zullen gaan zoals we willen. We nemen geen emotioneel risico.
• We zoeken bescherming in perfectionisme.
Brown: ‘Perfectionisme is een vorm van zelfbescherming – een loodzwaar schild dat we met ons meeslepen vanuit de gedachte dat het ons zal beschermen, terwijl het juist datgene is wat ons ervan weerhoudt onze vleugels uit te slaan.’
‘Perfectionisten hebben de volgende gevaarlijke en belemmerende overtuiging opgepikt: ik ben wat ik doe en hoe goed ik dat doe. Plezieren. Presteren. Perfectioneren. Gezonde inspanning is op jezelf gericht: hoe kan ik beter worden? Perfectionisme is op de ander gericht: wat zullen ze ervan vinden?’
Perfectionisme kan ook betekenen dat we heel lang nadenken over de juiste keus. Kwetsbaarheid betekent dat we de onzekerheid van de-niet- perfecte-keus omarmen.
• We denken: het wordt toch niks. We hanteren teleurstelling als levensstijl, in plaats van het risico te nemen dat we ons teleurgesteld zullen voelen, als iets niet gaat zoals we het gewenst hadden.
• We denken dat als iets niet heel bijzonder is, niet perfect, dat het dan betekenisloos is. We vergelijken onszelf met anderen, waarbij we er vaak zelf niet zo goed van af komen.

Wat me hierbij inspireert, is dat kwetsbaarheid voorbij gaat aan zwakte of het gevoel niet goed genoeg te zijn. Ook als je iets positiefs wil neerzetten in je leven, dan gaat dat gepaard met kwetsbaarheid. Je neemt een stap en het is niet zeker dat je zult slagen. Dingen kunnen ‘mislukken’, maar dat hoort erbij. Dit geeft een hele andere kijk op hoe je in de wereld staat, op risico’s nemen en de onzekerheid over hoe iets uit zal pakken.

Hoe kun je kwetsbaarheid omarmen?

• Door te accepteren dat je niet perfect bent en dat de wereld om ons heen niet perfect.
• Door dingen te doen waarvan je de uitkomst niet weet. Ook je acties hoeven niet perfect te zijn.
• Door je niet alleen te richten op het resultaat in de toekomst, maar door in het moment te zijn, dat is goed genoeg.
• Door het gewone te waarderen.
• Door je te verbinden met mensen om je heen, of met de natuur.
• Door dankbaarheid te beoefenen.

Door kwetsbaar te durven zijn, krijgt ons leven betekenis.

Hoe ga jij om met kwetsbaarheid? Omzeil je het of omarm je het?
Welke kwetsbare actie zou je vandaag kunnen doen?