AsVerstrooien19-4-2015Op 19 april 2015 hebben we de as van mijn moeder verstrooid. Op het geliefde Terschelling. Mijn moeder wilde graag op het wad verstrooid worden. Het beeld wat zij daarbij had, was dat de as meegevoerd wordt met het tij, en uiteindelijk weer één wordt met de natuur.

Ik vond het een mooie, ontspannen gebeurtenis. We stonden met z’n allen in het water. Ieder gaf een eigen invulling aan het verstrooien. Zelf had ik behoefte om de as fysiek te voelen. Het was heel droog, m’n handen werden er ook heel droog van. Het was licht van kleur, grijs, bijna wit. Op de donkere zandbodem lichtte het op.

M’n broer deed het anders, hij deed een beetje as in de vlag van Terschelling en liet het dan in het water zakken. M’n schoonzus had kleine bootjes van papier gevouwen, die we met as vulden en dan lieten varen.

Op het moment dat ik de eerste handvol met as verstrooide, kwam er als vanzelf een soort ‘gebed’ op voor m’n moeder: moge je gelukkig zijn, moge het goed met je gaan.

Op een dieper niveau gebeurde er iets anders, wat ik niet goed in woorden kan vatten. Het gaat over lichaam en geest. Als het lichaam oplost, wat blijft er dan over? Als iemand sterft, is hij of zij dan weg? Het zijn geen vragen waar een rationeel antwoord op te geven is. Uiteindelijk blijft het lastig om de dood te begrijpen, of te “vatten”.

Maar als je het proberen-te-begrijpen opgeeft, kan er iets anders gebeuren en ontstaat er ruimte.

In Het Tibetaanse Boek van Leven en Sterven staat het mooi verwoord:
“Naarmate we meer oefenen in loslaten, ontdekken wij ‘iets’ in ons dat we niet kunnen benoemen of beschrijven, ‘iets’ waarvan we gaan beseffen dat het achter elke verandering en achter elk sterven van de wereld ligt.
Het is alsof we ons hele leven in een vliegtuig door donkere wolken en turbulentie gevlogen hebben en het vliegtuig er plotseling bovenuit stijgt, het heldere, eindeloze luchtruim in. Geïnspireerd en opgetogen door dit er boven uitstijgen en het betreden van een nieuwe dimensie van vrijheid, ontdekken we diepe vrede, vreugde en vertrouwen in onszelf, die ons met verwondering vervullen, en geleidelijk in ons een zekerheid doen groeien dat er in ons ‘iets’ is dat door niets vernietigd en door niets veranderd kan worden en dat niet kan sterven.”

Als je wilt reageren op dit blog, graag!