Tags

, ,

Op dit moment geef ik een training ‘The Science of Happiness’. Het thema kwetsbaarheid is een wezenlijk onderdeel van deze training. Tijdens de voorbereiding kwam ik erachter, dat ik kwetsbaarheid soms wel degelijk zie als zwakte. Genoeg reden om me er weer in te verdiepen.

Mijn grote inspiratiebron voor dit onderwerp is onderzoekster en schrijfster Brené Brown. In een van haar lezingen vraagt ze het publiek waar ze aan denken bij het woord kwetsbaarheid. Dat leek me ook een mooie vraag voor de deelnemers van onze training. 

Om te kijken of het zou werken, stelde ik de vraag eerst aan mezelf: waar denk ik aan bij kwetsbaarheid? En ja, toen bleek dat ik zelf kwetsbaarheid wel degelijk zie als zwakte, met het niet goed voelen over mezelf.

Dus toen heb ik de boeken van Brené Brown zoals ‘De Kracht van Kwetsbaarheid’ en ‘De Moed van Imperfectie’ weer uit de kast gepakt en haar Ted-talks nog een keer bekeken.

Brené Brown omschrijft kwetsbaarheid als onzekerheid, risico nemen en je emotioneel openstellen.

Kwetsbaarheid ziet ze niet als zwakte, maar eerder als de basis voor liefde, creativiteit, vertrouwen en het gevoel van verbondenheid en je geaccepteerd weten. Als je een vriendschap of een relatie wilt, als je iets wilt bereiken in je werk, of als je een nieuwe stap wil nemen in je leven, dan houdt dat een risico in. Je bent kwetsbaar als je je wilt verbinden aan iemand, als je creatief wilt zijn, of als je wilt vertrouwen.

Daarom vindt Brené Brown het zeer problematisch als een maatschappij de capaciteit voor kwetsbaarheid aan het verliezen is.

Hoe proberen we kwetsbaarheid te omzeilen?

• We zoeken naar verdoving, naar constante afleiding – we doen dingen die ons wel bezighouden, maar die niet wezenlijk voor ons zijn.
• We vermijden dingen uit angst dat ze misschien niet zullen gaan zoals we willen. We nemen geen emotioneel risico.
• We zoeken bescherming in perfectionisme.
Brown: ‘Perfectionisme is een vorm van zelfbescherming – een loodzwaar schild dat we met ons meeslepen vanuit de gedachte dat het ons zal beschermen, terwijl het juist datgene is wat ons ervan weerhoudt onze vleugels uit te slaan.’
‘Perfectionisten hebben de volgende gevaarlijke en belemmerende overtuiging opgepikt: ik ben wat ik doe en hoe goed ik dat doe. Plezieren. Presteren. Perfectioneren. Gezonde inspanning is op jezelf gericht: hoe kan ik beter worden? Perfectionisme is op de ander gericht: wat zullen ze ervan vinden?’
Perfectionisme kan ook betekenen dat we heel lang nadenken over de juiste keus. Kwetsbaarheid betekent dat we de onzekerheid van de-niet- perfecte-keus omarmen.
• We denken: het wordt toch niks. We hanteren teleurstelling als levensstijl, in plaats van het risico te nemen dat we ons teleurgesteld zullen voelen, als iets niet gaat zoals we het gewenst hadden.
• We denken dat als iets niet heel bijzonder is, niet perfect, dat het dan betekenisloos is. We vergelijken onszelf met anderen, waarbij we er vaak zelf niet zo goed van af komen.

Wat me hierbij inspireert, is dat kwetsbaarheid voorbij gaat aan zwakte of het gevoel niet goed genoeg te zijn. Ook als je iets positiefs wil neerzetten in je leven, dan gaat dat gepaard met kwetsbaarheid. Je neemt een stap en het is niet zeker dat je zult slagen. Dingen kunnen ‘mislukken’, maar dat hoort erbij. Dit geeft een hele andere kijk op hoe je in de wereld staat, op risico’s nemen en de onzekerheid over hoe iets uit zal pakken.

Hoe kun je kwetsbaarheid omarmen?

• Door te accepteren dat je niet perfect bent en dat de wereld om ons heen niet perfect.
• Door dingen te doen waarvan je de uitkomst niet weet. Ook je acties hoeven niet perfect te zijn.
• Door je niet alleen te richten op het resultaat in de toekomst, maar door in het moment te zijn, dat is goed genoeg.
• Door het gewone te waarderen.
• Door je te verbinden met mensen om je heen, of met de natuur.
• Door dankbaarheid te beoefenen.

Door kwetsbaar te durven zijn, krijgt ons leven betekenis.

Hoe ga jij om met kwetsbaarheid? Omzeil je het of omarm je het?
Welke kwetsbare actie zou je vandaag kunnen doen?